Ik heb jullie onwijs veel te vertellen over de afgelopen tijd en dan voornamelijk de afgelopen week. Ik weet ook niet precies wat ik jullie allemaal ga vertellen dus ik kijk even wat er allemaal uit die vingers komt haha.

Het jaar 2020 is nog geen kwart jaar bezig en er is al zoveel gebeurt (waaronder de onrust tussen Amerika en Iran en de bosbranden in Australië) of nog steeds bezig en dan bedoel ik natuurlijk ‘de C-virus’ die de hele wereld steeds meer in de greep krijgt. Waar het virus eind 2019 in China is begonnen, verspreide het zich binnen een maand steeds sneller om zich heen en werden er 3 mensen in Frankrijk voor het eerst in Europa vastgesteld met het C-virus. Toen ging het heel snel in Europa. Dit ter introductie op mijn blog die hoofdzakelijk over iets anders moet gaan maar hier natuurlijk niet omheen kan.

Relevant aan deze hele nieuwe situatie zijn als we hardloopgerelateerd kijken al de verschillende hardloopevenementen die eerst in het buitenland (gedeeltelijk) werden afgelast met als een van de eerste en grootste hardloopevenement de Tokyo Marathon waar alleen de toplopers aan mochten deelnemen. Vervolgens werden steeds meer hardloopevenementen afgelast in het buitenland waar het virus al heel wat mensen waren besmet. In de afgelopen weken werden ook steeds meer mensen in Europa besmet met het virus en daardoor werden ook bij de Europese hardloopevenementen maatregelen genomen door de organisatoren. De eerste die werd verplaatst is de Halve Marathon van Parijs die heel zuur een dag voor dat het evenement zou plaatsvinden abrupt werd afgelast en is deze verplaatst naar september 2020, later dit jaar.
Dit alles gezegd hebbende werd het voor mij en vele andere hardlopers spannend want wat gaat er nog door en wat niet?

Zelf zou ik natuurlijk mijn marathon in de Verenigde Staten gaan lopen om precies te zijn in Los Angeles. Voor zover ik mee kon krijgen via social media kanalen, kennissen en familie in Amerika was het daar nog niet zo erg als in andere delen van de wereld. De organisatie communiceerden in de week voorafgaand aan de marathon dat ze de situatie omtrent het C-virus goed in de gaten aan het houden waren en het evenement vooralsnog door zou gaan tenzij anders zou worden gecommuniceerd middels de nieuwsbrief en de social media kanalen. Ik hield mijn hart vast en bleef sowieso gewoon doortrainen en de afgelopen weken en ook in de laatste dagen voordat mijn reis naar LA zou aanvangen ging ik door met alle voorbereidingen. Ik bleef gewoon positief, want ik had toch niks zelf in de hand.

Day to take off! 

Op 4 maart 2020 stond mijn reis gepland naar LA. Met toch wel gemengde en een klein beetje onzekere gevoel begin ik aan mijn marathonreis waar ik maanden naar toe heb getraind, geleefd en naar uit heb gekeken. Het zou mijn 3e achtereenvolgende Los Angeles Marathon gaan worden. Ik heb weer dezelfde reis geboekt als vorig jaar en dat beviel prima. Uiteindelijk kom ik maar een paar uur later aan in LA en dit komt natuurlijk door de 8 uur tijdsverschil die er is tussen Nederland en Los Angeles.

88175417_10163130218700204_4803952651794382848_o
Eerste diner bij BBQ Chicken DTLA met vriendelijke ontvangst van mijn Koreaanse vriend die nog precies wist wie ik was en waar ik woon.

Het makkelijke als je al eens eerder ergens bent geweest is dat het allemaal niet zo nieuw voor je is, je jezelf makkelijker en sneller kunt verplaatsen van A naar B en beter weet wat je te wachten staat en hoe alles werkt. Zo zat ik binnen no-time aan mijn eerste diner in Little Tokyo in de buurt van waar mijn hotel op loopafstand zich bevind. 

Day 2

De volgende dag spendeer ik eigenlijk in Downtown LA en ben ik zelfs gaan shoppen en slaagde ik bij oa. Macy’s één van mijn favoriete kledingzaken in Amerika. Ik weet nog van mijn vorige bezoeken dat ze daar hele leuke opruimingen hebben of zoals zij zeggen ‘Clearances‘. Zo kun je meer veroorloven en dan van bekende merken (niet dat het daar alleen om gaat) maar toch dat heeft wel wat!

Health & Fitness Expo day!

In de tussentijd houd ik de social media kanalen van de LA Marathon goed in de gaten voor eventuele nieuws omtrent de marathon. Vooralsnog niks nieuws dus ga ik op vrijdagochtend vroeg de deur uit om op tijd bij de Expo locatie te zijn zodat ik als een van de eerste mijn startnummers in bezit heb en ook zeker er van ben dat er voldoende merchandise op voorraad is en ik daar in ieder geval niet in teleurgesteld kan worden. Ik was best vroeg op de Los Angeles Convention Center. Zelfs te vroeg.

88160152_10163136905430204_3549193151862276096_o

Er stonden al wat mensen in de rij te wachten maar het was nog niet zo ver. Leuk om een keer een officiële opening mee te maken. Aan media niet te kort, natuurlijk niet in een stad als Los Angeles 😉 dus nog even geduld Moesy. In de tussentijd kon ik even mijn kans grijpen om een foto te maken met een paar dames dus zo gedacht, zo gedaan 😉 Je moet toch wat met je tijd dat je moet wachten.
Toen was het 10.00 uur en ging de Expo open. Eerst kom je langs de balies waar je je startnummers en shirts kunt ophalen. Ik mocht eerst mijn startnummer ophalen van de marathon, vervolgens het startnummer van de LA BIG 5K, daar kreeg ik ook gelijk mijn shirt mee. Vervolgens naar de balie om mijn marathonshirt op te halen. Zo en dan ben je net binnen en heb je het belangrijkste al erop zitten. Nog even een fotootje schieten om je blijdschap te tonen. 88210798_10163137323785204_7945587758414692352_o

Vervolgens loop je verder en mag je door de ASICS winkel. Het voordeel dat als je er vroeg bij bent is dat alles nog op voorraad is wat ze aan merchandise verkopen (dat is de reden dat ik zo vroeg op de eerste dag van de Marathon Expo aanwezig ben). Ik kan jullie vertellen er was dit jaar in tegenstelling tot vorig jaar veel leuks en moois. Ik kon mezelf niet inhouden en heb deze te gekke limited en marathon gerelateerde ASICS hardloopschoenen, een hardloopjas en wat leuke sokken gekocht. Oftewel daarna liep ik nog blijer door de Expo en dan kom je in een gedeelte uit waar je onwijs veel standjes hebt met allemaal reclame, gratis hebbedingetjes en veel winacties waar je ter plekke aan een (veelal) rad kunt draaien en dan leuke prijzen kunt winnen. Ik draaide mezelf naar massage- en herstelolie, een telefoonhouder voor in mijn auto en wat (nutteloze) kortingsbonnen. Verder kreeg je veel samples/spulletjes als je iets met social media deed, een filmpje liet opnemen, inschreef voor een nieuwsbrief etc. Dit gebeurt vaak ook op andere (marathon) expo’s dus de meeste herkennen wel wat ik vertel, maar zoals het in Amerika gebeurt, gebeurt nergens anders naar mijn weten, erg leuk!

Zo ben ik na een bezoekje aan de Expo een startpakket, paar tassen vol met goodies en gekochte spullen rijker en een halve dag verder klaar om de rest van de dag te gaan genieten. Het was lekker weer dus ik ben terug gaan lopen via een bekende route en ben onderweg hier en daar nog wat shoppen, chillen, lunchen en zo kwam er ook aan deze leuke enerverende dag een einde. Niet te laat maken want voor morgen staat de LA BIG 5K loopje op het programma.

LA BIG 5K DAY! 

Zo mocht ik zaterdag 7 maart vroeg mijn bed uit. De start van deze 5 km wedstrijd stond om 8 uur gepland. Het is echt een wedstrijd want er is zelfs tijdswaarneming en er worden prijzen uitgedeeld aan de 3 snelste winnaars en winnaressen en er wordt niet normaal hard gelopen. Voor mij wordt dit natuurlijk een rustig loopje om even te acclimatiseren, te genieten van de mooie natuurlijke omgeving, natuurlijk leuk om mee te maken want Amerikanen zijn super goed in het organiseren van evenementen en natuurlijk die blingbling die je aan het einde van je run krijgt! 😉

Wat ik trouwens goed deed aan deze reis was het internetbundel die ik had aangeschaft voor mijn trip. Voorgaande jaren niet gedaan maar ik wilde toch wat meer gemak voor als ik ergens naar toe wilde gaan en dat makkelijk kon opzoeken in plaats van eerst een Starbucks op te zoeken waar om zo verbonden te kunnen zijn met het internet. Zo was het ook handig om via Google Maps uit te vogelen welke OV mij het snelste en makkelijkste bij het Dodger Stadium zou brengen waar deze wedstrijd zou aanvangen. Zo kwam ik met de bus dicht bij het stadion aan en vond ik al gauw wat gezellige mensen tegen die daar ook naar toe gingen. 88246825_10163141030175204_5170315771619835904_oSuperleuke mensen bleken het te zijn nadat we gezellig aan de praat raakten. Onderweg nog even een fotootje geschoten en zo scheiden onze wegen toen we bij het stadion aankwamen. De een moest nog een startbewijs kopen, de ander wilde nog een uitgebreide warming-up doen en ik wilde nog wat kraampjes bezoeken. Toen bleek het al bijna 8 uur te zijn dus het werd nog haasten (kwam door de lange rijen bij oa. de fotobooth en bij het rad waar je leuke prijzen kon winnen). Met een paar duizend mensen stond ik dan klaar om aan de LA BIG 5K te starten. Om precies 8 uur klonk het startschot. Daar ging ik dan, lekker even de spieren loslopen en te acclimatiseren. Onderweg was ik druk bezig met foto’s maken en video’s op te nemen, gewoon omdat het kan. Normaal doe ik dat niet maar voor zo’n mooie loopje maak ik graag een uitzondering. Voor ik het wist zat het er alweer op, nog even de laatste sprint richting de finishboog en zo zat deze leuke mooie loop erop. Natuurlijk krijg ik weer onwijs veel tijdens de nazorg, handen tekort. Alles gelijk in mijn rugtasje gestopt en nog even wat fotootjes geschoten. Vervolgens nog even nagenieten onder het genot van een drankje, een hapje en muziek van de dj was dat super.

 

Vervolgens ben ik eerst richting mijn hotel gegaan, daar even opgefrist en vervolgens ben ik naar de Grand Central Market gelopen om daar van een heerlijke pastamaaltijd te genieten. Sinds ik deze locatie heb ontdekt vier ik daar de dag voor de marathon mijn ‘pasta party’ en dat bevalt prima!

88257473_10163142422220204_2954391978671865856_o
Pasta Party

Na mijn pasta party ben ik weer richting de buurt van mijn hotel gelopen om daar nog even wat uurtjes te spenderen maar zeker niet te laat gemaakt. Uiteindelijk beland ik tijdig in mijn hotelkamer om even wat laatste voorbereidingen te treffen en alles klaar te leggen voor mijn marathon van morgen. Een goede voorbereiding is ten slotte het halve werk. Zo gezegd, zo gedaan en lag ik lekker vroeg op bed want ik mocht ook erg vroeg wakker worden, namelijk om 4.00 uur (!). Nou scheelt het met mijn werk dat ik ook op dat soort vroege tijdstippen wakker wordt.

Marathon day!

Zo klonk heel vroeg de wekker. Eerst ontbijt zodat het eten er al vroeg in zit. Vervolgens omkleden en even te checken of ik alles mee heb genomen. Het is niet niks wat je allemaal meeneemt voor een marathon. Van gelletjes, sporthorloge, buiktasje, zweetbandje, Weleda olie, poncho tot spullen voor na de marathon zoals schone kleding, ondergoed, handdoek, geld, sleutel van hotelkamer, vochtige doekjes, zonnebril en vast nog wel wat andere spullen. Vervolgens alles in de doorzichtige marathontas die we kregen van de organisatie en op richting het Union Station met de metro. Daar staan dan de shuttle bussen op ons te wachten die je dan richting het Dodger Stadium brengen waar de startlocatie is. I know the drill dus dat scheelt. Wat een massamensen weer die richting de startlocatie gaan met de bussen. Geduld en op tijd vertrekken is een must dat weet ik nog van voorgaande edities. Vooral dit jaar tijdens de 35e jubileum editie en met een uitverkochte editie met meer dan 24.000 marathonlopers zou het een drukke bedoeling gaan worden. Eenmaal bij het Dodger Stadium aangekomen, was het al onwijs druk. Ik had door de drukte op het Union Station en het drukke verkeer naar de startlocatie toe al wel wat tijd verloren dus het was nog soort van haasten. Eerst snel een plekje vinden om mij kleding uit te doen, laatste handelingen treffen en vervolgens mijn tas inleveren bij de juiste truck. Toen had ik nog maar iets van 20 minuten dus ik snelde mij richting startvak B. Eenmaal daar aangekomen, kon ik even diep ademhalen en rustig gaan focussen op de marathon. Proberen te ontspannen voorzover dat kon en voor ik het wist begon ze met het zingen van het volkslied. Toen mochten de toplopers van start gaan (eerst de vrouwen en dan de mannen). Ik wist dat wij daarna snel zouden volgen. Ik zag de pacer van 3.30 net voor mij staat in startvak A (gek want ik had een tijd sneller opgegeven maar mocht in B starten). Geen probleem want ik besloot toch om een iets snellere tijd te gaan lopen. Ik wilde een tijd van 3.25 gaan lopen en als het heel goed zou gaan misschien wel iets sneller. Gezien de voorgaande maanden waarin ik weinig wedstrijden heb gelopen en de wedstrijden die ik heb gelopen liep ik ook niet heel erg fijn (ik liep na de Lissabon Marathon: de Zevenheuvelenloop, heel goed! De Bruggenloop, een zwarte dag in mijn hardloopcarrière. De Egmond Halve Marathon, liep redelijk maar wel stuk langzamer dan vorig jaar en dit was tevens mijn enige wedstrijd van 2020). Maar ook qua voeding en stabiliteitsoefeningen en krachttrainingen kan het nog veel beter. Daardoor wilde ik de lat niet te hoog voor mezelf leggen ook wetende dat dit de zwaarste marathon en misschien ook wel wedstrijd is die ik ooit heb gelopen sinds ik aan hardloopevenementen deel ben gaan nemen. Daarom wilde ik vooral niet te snel van start gaan. Doordat het zo koud is in de vroege morgen (want we starten om 6.55 uur) gaat dat wel wat makkelijker. Toen klonk het startschot en mochten we kort daarna al gelijk van start gaan. Eerste stuk is even iets omhoog en vervolgens een flinke daling en dan weer omhoog en weer omlaag. Je hebt hierdoor al gelijk met veel hoogte verschillen te maken. Ik liep al gelijk best lekker, ik zat er gelijk goed in en dat gaf mij een goed gevoel. De eerste kilometers vlogen voorbij net als ik maar niet zo snel dat ik te snel van start ging. Ik probeerde nog iets meer af te remmen en ook dat lukte, soms ook gedwongen door de klimmen. Ik liep gewoon lekker door en na 10 km liep ik nog op schema. Tijdens de wedstrijd gebeurde er eigenlijk niet veel. De stad moest duidelijk wakker worden. Er stond zeker wel wat publiek maar het is niet dat je massamensen langs het parcours hebt staan. Ik weet uit eerdere edities dat dit later op het parcours wel wat meer zal worden. Na Chinatown, Downtown LA te hebben gehad liepen we na ongeveer 8/9 kilometer na een onwijs flinke klim (niet normaal hoe stijl dat is) liepen we Downtown uit, via Silverlake (11+ km) en Thai Town (14+ km) komen we na 10 miles (16.1 km) op de wereldberoemde Hollywood Walk of Fame uit. De sfeer is er best kill maar wel een bijzondere locatie om over deze normaal drukke straat autovrij te kunnen hardlopen. Vervolgens nemen we de bocht naar links en ga je lekker bergafwaarts (best stijl!). Daarna ga je richting Sunset strip en West Hollywood en zit je hierna op ongeveer 25 km. Ik moet zeggen dat ik de halve marathon in een tijd van 1.42.30 zeker wilde lopen (met een tijd van 3.25 is dit namelijk de split time). Dit was gelukt want ik zat op een tijd van 1.40 nog wat. Na het 17 mile punt (ze geven het namelijk in miles aan op het parcours) kwam ik op het wereldberoemde Rodeo Drive (peperdure winkels zijn hier gelokaliseerd). Toen liepen we door richting de Santa Monica Blvd en uiteindelijk kwamen we na ruim 30 km aan op Westwood en dan begint normaal een marathon zeggen ‘ze’. Nou ik kan jullie zeggen dat het voor de LA Marathon helemaal geldt want alsof er niet genoeg hoogteverschillen waren, loop je tot 39 km grote stukken om hoog. En dit hakte er bij mij goed in. Ik kon op een gegeven moment echt niet meer en moest ik in totaal 3 keer stoppen en wandelde ik door. Wat baalde ik hiervan maar goed ik probeerde de schade te beperken door korte wandelpauzes te nemen. Gelukkig had ik nog geen krampen waar ik altijd heel bang voor ben bij marathons want daar heb ik regelmatig mee te kampen gehad. Ik merkte dat ik toch niet sterk genoeg was om deze editie zonder te stoppen uit te kunnen lopen op het gewenste niveau/tempo. Fysiek maar ook mentaal best pittig. Genieten van de marathon gaat dan ook een stuk minder makkelijk. Het liefste wil je niet stoppen en gewoon lopen maar als dat niet gaat dan doet dat wel wat met je. Er gaat dan ook gelijk van alles door je heen want wat is de juiste tactiek. Af en toe een pauze? Rustiger lopen? Waar zou het door kunnen komen? Doe ik iets fout? drink ik wel genoeg? Ik probeer goed naar mijn lichaam te luisteren en daarom besloot ik dus wandelpauzes in te lassen. Ik wist natuurlijk dat ik een tijd van 3.25 uit mijn hoofd kon zetten en was het zo goed mogelijk deze marathon tot de finish te brengen alles wat ik wilde. Op een gegeven moment kwam ik op ongeveer 38/39 km. Niet de meest gezellige gedeelte van de marathon maar wel leuk omdat je weet dat het klaar was het klimmetjes en dat het dan alleen nog maar naar beneden zou lopen (ruim 100 kilometer hoogteverschil richting de finish, niet niks!). Dat gaf mij natuurlijk een beter gevoel maar mijn benen dachten daar toch echt anders voor. Ja ik verklap het maar nu al, het bleef helaas niet bij die eerdere paar keer wandelpauzes. Ook na de laatste bocht naar links met nog minder dan 1 mile (!!) moest ik weer stoppen. Ik stopte bij de laatste verzorgingspost (ja, zelfs met nog geen 2 kilometer te gaan!) pakte ik een vrijwilligster bij haar schouder, het schoot weer in mijn bovenbeen en moest ik even mijn been rekken. Daarna kon ik weer verder. Ik kon nog voor deze pauze een tijd onder de 1.30 lopen dus het was extra zuur dat ik weer een pauze moest inlassen. Maar goed ik ben er nu gewoon bijna dus doorlopen en niet te veel bij stil staan. En ja hoor, ook met minder dan een kilometer schoot het met de finishboog in zicht weer in mijn bovenbeen en kon ik echt niet hardlopen, zelfs niet met zo’n kort stukje te gaan…. weer even wandelen en toch nog ‘hard’lopend over de finish zien te komen en dat lukte gelukkig. He he, poeh poeh, ik ben gefinisht!! I made it peeps!!

89787009_3020350358008970_3290603315682869248_o
Ik sta er niet op hoor, maar is een mooie foto van net na de finish 😉

Ik zal eerlijk zijn het eerste gevoel wat ik had was het zit erop, ik heb het gehaald en wat zit ik er doorheen zeg! Ik had zeker nog niet gelijk dat euforische gevoel. Ik liep gelijk door voor de nazorg, natuurlijk eerst mijn super mooie medaille, vervolgens natuurlijk genoeg eten (koekjes, bagels, banaan), drinken (water, sportdrank), een isolatiedeken en natuurlijk een mooie foto met mijn medailles (ja ja, meerdere).

84304579_10163147040755204_6235475615307268096_o
Daar ben ik gefinisht! 😀

O, daarna bleef het nog heel lang rustig of eigenlijk druk want het was niet normaal druk op de Santa Monica Beach en Pier. Ik ben lekker wezen lunchen, op de Pier rond wezen lopen en op de kermis had ik ook prijs. Een dag met gemengde gevoelens uiteindelijk maar wel bijzonder leuk weer om dit alles te hebben mogen meemaken.

Schermafbeelding 2020-03-14 om 20.18.55

89124311_208149730537991_7255526061729906688_n

Ik kan in ieder geval zeggen dat ik een Los Angeles Marathon Finisher ben van deze 35e jubileum editie en in mijn persoonlijke geval voor de 3e achtereenvolgende keer als een #LALoyal. Ik weet dat ik van geluk mag spreken dat ik wel mijn marathon kon lopen terwijl de wereld steeds meer in de ban is van de C-virus.

Ik kan nog veel meer vertellen over de dagen na de marathon hoe ik het heb beleefd maar dan ben ik pas morgen klaar met bloggen en ik ben best wel moe. Ik laat jullie hieronder nog een diashow van foto’s zien.

Verder weet ik niet wat mijn volgende doel zal worden. Ik had heel wat doelen staan tot en met juli. Er zijn er al een aantal geannuleerd zoals de kwart marathon van Rotterdam en de halve marathon van Utrecht. Ik ga nu nog verder genieten van mijn hardlooploze week en en dan rustig opbouwen richting niks, gewoon blijven lopen en in shape blijven. Ik wil alle volgers van mijn blog via deze weg bedanken voor de steun en betrokkenheid van de afgelopen tijd richting deze marathon en ook sterkte wensen in deze onzekere en lastige tijden waarin we nu zitten en de komende tijd nog steeds in zullen zitten ben ik bang. Het is even aanpassen aan deze situatie van overmacht. Maar samen komen we er wel doorheen!

But don’t forget to run cause that is what we like to do! Stay strong. 
RunwithMoesy – It will be fun! 😀

Deze diashow vereist JavaScript.