De titel van deze blog kan twee kanten op…. vandaag stond dan mijn laatste hardloopwedstrijd van 2019 op mijn persoonlijke hardloopkalender gepland. Een bijna thuiswedstrijd is de Bruggenloop van Rotterdam. Een jaarlijkse traditie om met deze wedstrijd het jaar af te sluiten, op vorig jaar na want toen liep ik de Osaka Marathon waardoor ik de Bruggenloop aan mij voorbij moest laten gaan.

Ik ging om half 3 uit huis, best laat normaal gesproken maar als je zo dichtbij een wedstrijdlocatie woont dan is dit gewoon op tijd. Ik kwam al best gauw in een file terecht. Een kilometer of 2 voor de van Brienenoordbrug waar ik later die middag over heen zou gaan lopen stond het echt helemaal vast waardoor ik besloot om binnendoor te gaan. Ik was natuurlijk niet de enige maar het was minder druk dan op de snelweg. Jammer genoeg heb je dan wel te maken met onwijs veel stoplichten en echt elke stoplicht werd rood als ik de stoplicht naderde. Hierdoor werd het alsnog heel erg krap bij tijd en kreeg ik het steeds benauwder. Ik zou namelijk half 4 starten en inmiddels was het bij de Erasmusbrug 15.10 uur. Met 20 minuten zou ik het op zich wel gaan redden als ik een beetje door kon rijden op dat laatste stuk en dat lukte aardig. Alleen vlakbij het Feyenoord stadion aan de overkant van de eerste brug waar je overheen komt als de wedstrijd wordt gelopen stond het helemaal vast en was ik natuurlijk al te laat om over de brug te rijden om daar in de buurt van de start mijn auto te kunnen parkeren (daar stond ik in alle stress en verkeersdrukte niet bij stil). Het was zo frustrerend om de tijd zo te zien naderen en het verkeer werd zo slecht geregeld want ik stond in de langste rij met auto’s maar ze lieten echt maar enkele auto’s naar rechts afslaan en aan de kanten waar er ook maar enkele auto’s/fietsers stonden lieten ze evenveel gaan wanneer het hun beurt was wat in verhouding echt niet klopte. Toen was het 15.25 toen ik afsloeg en kon ik op zoek naar een parkeerplek. Gelukkig was het gebied gratis parkeren op zondag maar was het natuurlijk druk met auto’s en ook verkeer. Ik vond uiteindelijk vlakbij de brug een parkeerplek. In de tussentijd had ik mij al helemaal uitgekleed en kon ik zo mijn auto uitstappen en hardlopend ging ik naar de startlocatie. Ik kende het niet goed aan de overkant dus wist niet zo goed wat de snelste manier was om aan de overkant te komen van het spoor. Toen zag ik de eerste lopers van startvak A (ja, daar stond ik een keer ingedeeld op aantonen van mijn snelste 15 km in de afgelopen tijd) zal je dan zien dat ik het niet had gered en ik moest bleek gaandeweg de tijd nog ik denk ongeveer 1,5 km lopen naar de start. Eenmaal daar met hoge hartslag aangekomen sloot ik mij achteraan de rij maar kon dan wel met de eerste wave starten. Toen ging ik van start en was het werkelijk slalommen natuurlijk. Eerst die vervelende afgezette brug overlopen en vervolgens die smalle straat. Na ongeveer 1,5 km riep ik weer ‘Rechts aanhouden ALSJEBLIEFT’ maar deze loper was echt niet van plan om naar rechts te schuiven. Ik zag aan zijn manier van lopen en het niet even op zij kijken wie er kwam dat die daar absoluut geen zin in had. Ik probeerde er toch langs te gaan in de hoop dat die mij zou zien en opzij zou gaan. Toen kreeg ik toch een elleboog in mijn zij, waarop ik terugduwde want dat was natuurlijk niet zo vriendelijk van deze loper. Vervolgens reageerde hij daarop en duwde mij naar de grond en gaf hij mij nog wat klappen en kon ik hem ook nog laten vallen want ik was natuurlijk helemaal pissed link! Wow, gebeurde dat nou echt? Wat was deze persoon agressief. Je hoeft niet op zij natuurlijk maar om iemand een elleboog te geven en vervolgens hem naar de grond te werken als je als reactie een duw krijgt van diegene die je opzettelijk een elleboog gaf is natuurlijk buiten proporties om. Ik liep de volgende kilometer nog vol met adrenaline van boosheid en schrik. Ik zat na te denken wat wil ik nou… wil ik nog wel doorlopen? loopt hij nog achter mij aan om mij nog wat te zeggen of misschien wel te slaan? hoe zal mijn lichaam reageren op deze val? Knie, elleboog en vingers lagen deels open (niet zo heel erg maar toch) maar gelukkig voelde ik het (nog) niet. Ik besloot door te lopen en af en toe achterom kijkend of ik diegene nog zag.

De tijd had ik uit mijn hoofd gezet, zoals eerder aangegeven wilde ik het liefst eigenlijk stoppen. Maar goed wie heb ik er dan mee? Mezelf idd. Ik besloot er maar een wat rustigere loopje van te maken. Ik was natuurlijk super sacherijnig en heel prikkelbaar. De route is sinds vorig jaar gewijzigd en aangezien ik hem vorig jaar niet heb gelopen, was ik dat even vergeten en kwam ik daar nu dus heel duidelijk achter. Ik vond het vreselijk. Sommige stukken waren zo onhandig met bochten, smalle stukken, vervelende ondergrond (langs het water vooral). Tot 8/9 was het parcours veel veranderd en dat zo na mijn val was ik natuurlijk pessimistisch. Ik hoorde meer lopers tijdens het lopen daarover. Ik voelde mij gesterkt in mijn gevoel. Ik liep vond ik zelf ondanks de omstandigheden heel sterk door. Ik kon zelfs versnellen in vooral het 2e gedeelte van de wedstrijd. Dat gaf mij wel een beter gevoel. Ik had natuurlijk wat te verduren gehad voor en tijdens deze wedstrijd. Uiteindelijk kwam ik dan op het laatste rechte stuk richting de finish en dat voelde heel bevrijdend omdat ik van deze wedstrijd echt snel af wilde zijn. Vervolgens ben ik naar de eerste de beste vrijwilliger gelopen om mijn beklag te doen over hoe mijn ervaring was. Ik mocht naar die man in pak vlak na de finish. Ik vertelde hoe mijn ervaring parcours gewijs was en dat ik al die wonden op mijn lichaam daar onder andere aan te danken had. Ik moest dat op de mail naar hun toesturen en werd naar de EHBO medewerkers doorverwezen. Die verwezen mij door naar de mensen verderop want die hebben middelen om mijn wonden te behandelen (lekker handig). Daar aangekomen gaf ik aan dat ik naar ze was doorgestuurd om mij te behandelen. Er werd gelijk zonder te vragen wat ik precies had doorgestuurd naar de tent bij de ingang van het stadion. Dat is nog een hele stuk want eerst moet je nog je medaille, drinken enzo overhandigd krijgen en dan na een stuk omlopen richting de ingang van het stadion. Ze liepen ook niet mee terwijl ze met niemand bezig waren (Ik zag ze trouwens kort daarna foto’s maken van een loper daar hadden ze dan wel tijd voor). Vervolgens weer een andere EHBO medewerker aangesproken en die nam de korte route van het finishgebied om bij mij te komen. Hij hoorde mij aan en gaf aan dat ze ook mee konden lopen en mij ook zo langs de hekken de korte route konden laten nemen. In de EHBO tent werd ik geholpen, deed ik mijn verhaal natuurlijk en kwam er iemand ik vermoed een leiddinggevende haar excuses maken over hoe het was gelopen. Na te zijn behandeld, liep ik nog langs het graveren standje en werd mijn mooie medaille (lichtpuntje) nog gegraveerd. Vervolgens wilde ik nog mijn looplampje ophalen die je gratis kreeg, want die kon ik natuurlijk niet voor de start ophalen maar ook die waren niet meer aanwezig (fijn ook voor lopers die wat later zijn) en dit terwijl het evenement nog volop bezig is!

Ik wilde dit toch van mij afschrijven. Het is misschien niet leuk om te lezen maar dit hoort jammer genoeg ook bij het mooie maar ook pittige (hardloop)leven waar je (soms) mee te maken hebt. Voor mij persoonlijk is dit een GIF zwarte dag in mijn hardloopcarrière en zal ik deze hardloopdag NOOIT vergeten.

Ook hoe mensen tegen je kunnen doen of het nou tijdens het lopen is of na afloop heeft mij toch wel geraakt.

Voor mij wordt het in ieder geval geen Bruggenloop in Rotterdam meer (ik zeg alleen nooit nooit). Er zijn gelukkig andere evenementen rond deze tijd waar ik nog nooit aan mee heb gedaan waar ik nu wel aan mee kan/ga doen.

Ik hoop dat jullie wel lekker hebben gelopen vandaag als jullie mee hebben gedaan aan de Bruggenloop, andere wedstrijd of gewoon aan geen hardloopevenement.

Ik ga in ieder geval even bijkomen, mijn emoties even een plekje geven, herstellen want ik voel aan heel mijn lichaam dat dit zwaar is geweest met de pijn, emoties en vermoeiende dag waar ik mee te verduren heb.

RunwithMoesy – it will be fun, but not today 😉

Ps. bewust geen foto’s van vandaag want dat is niet echt nodig, ik heb ook geen finishfoto of iets dergelijks want daar was ik natuurlijk niet mee bezig.