Hi folks!

Het is weer even geleden dat ik voor de laatste keer heb geblogd. Om precies te zijn een maand geleden. Toen omdat de CPC loop niet doorging. In de afgelopen weken was ik natuurlijk heel druk met de laatste loodjes richting mijn grote doel, namelijk de Los Angeles Marathon. Deze stond op 24 maart 2019 gepland.

Maanden hard trainen en het was bijna zover. Ik moet jullie al gelijk zeggen dat ik best zenuwachtig was. Zoals bij elke wedstrijd ben ik wel zenuwachtig maar weken ervoor zenuwachtig zijn dat heb ik eigenlijk alleen maar bij marathons die ik ga lopen. Zo ook bij de LA Marathon die ik voor de tweede achtereenvolgende keer mag gaan lopen. Daarmee een primeur in mijn hardloopcarrière want ik heb nog nooit eerder dezelfde marathon twee keer gelopen, ook heel benieuwd hoe dat zal zijn in meerdere opzichten.

De voorbereiding ging toch wel iets relaxter als het gaat om wat ik kan verwachten gezien deze marathon en de stad waar ik naar toe ga. Ik weet tenslotte hoe de stad is waar ik naar toe ga. Ik zit met mijn hotel toevallig in hetzelfde gebied waar ik vorig jaar ook zat, super handig! Eigenlijk is alles mij wel bekend en aangezien ik fotografisch dingen goed herken en daarop vertrouwde hoefde ik mij daar niet mee bezig te houden. Zo kon ik mij volledig op mijn voorbereiding qua trainingen bezighouden. Dat ging op zich wel goed. Ik heb wel wat tegenslagen gehad qua ziek zijn en in privé sferen maar goed buiten dat heb ik niks om over te klagen.

20 maart

Dat gezegd hebbende was het dan 20 maart zover om richting Schiphol te gaan om aan mijn geweldige reis naar Los Angeles te beginnen! Eindelijk is het zover. Ik had een relaxte tijdstip van vliegen (einde van de ochtend) dus dat was ideaal. Alles ging goed (bekend terrein natuurlijk dat Schiphol) dus dat scheelt ook en voor ik het wist was ik achter de paspoortcontrole en kon ik rustig naar de gate toe.
Ik had een tussenstop in London Heathrow om na een paar uurtjes in mijn volgende vliegtuig richting mijn eindbestemming in LA aan te komen na ongeveer 10 uur vliegen.  Daar is het met het tijdverschil van 8 uur dan avond dus ik had nogal een jetlag. Dus zo snel mogelijk mijn bagage ophalen om dan de bus richting Downtown LA te nemen want ik wilde niet dat het heel laat zou worden aangezien ik niet precies wist waar mijn hotel zat. Na wat zoekwerk en mensen te vragen waar mijn hotel precies zat kwam ik dan eindelijk rond 22.30 uur aan in mijn hotel, nog net op tijd om te kunnen inchecken (dat kon namelijk tot 23.00 uur). En zo zat ik op mijn hotelkamer, best moe dus snel mijn bed ingedoken om mijn jetlag weg te slapen.

22 maart

Nadat ik gisteren 21 maart in Downtown LA heb doorgebracht en lekker heb genoten van het fijne weer in LA, ben ik deze dag na mijn ontbijt bij de Starbucks (dat zou mijn dagelijkse ontbijt locatie gaan worden want ontbijtservice was er niet bij mijn hotel) richting de Los Angeles Convention Center gegaan voor de Expo die daar zou plaatsvinden. Natuurlijk wist ik hoe er te komen dus dat was weer makkelijk. Eenmaal daar aangekomen merkte ik wel dat het van zaal was veranderd. Dus dat was toch weer even nieuw voor mij dus ik moest een stukje omlopen. Voor ik het wist stond ik voor de juiste zaal. Daar stonden de balies al gelijk als eerste waar je je startnummer(s) op kon halen. Ik liep eerst naar de balies met de kortste rijen en dat was voor de LA BIG 5K run waar ik op zaterdag nog aan mee zou gaan doen als opwarmer / fun run voor het grote werk op zondag zou beginnen. Die had ik al snel in bezit. Vervolgens ben ik eerst mijn startnummer gaan checken. Ik wist namelijk mijn nummer niet uit mijn hoofd en internet had ik niet op in mijn mailbox te checken wat het startnummer was. Dus ik ben op een computer gaan kijken welk nummer ik had. Eenmaal daar achter te zijn gekomen, liep ik door naar de (hele lange) rij waar ik achteraan kon sluiten om mijn startpakket op te halen. Na wat lange minuten wachten had ik mijn startpakket in bezit.

55726254_10161589125260204_623210036801306624_n
Startnummers in the pocket
55480219_10161589125330204_2716741478155026432_n
Ingang van de Expo na de startnummer balies

Ik kwam bij de ingang van de expo na de startnummer balies net als vorig jaar in de shop van de hoofdsponsor Skechers performance terecht. Waar ik vorig jaar veel geld had uitgegeven aan hele leuke accessoires, kleding en schoenen heb ik dit jaar gewoon helemaal niks gekocht daar. Het was echt veel minder leuk wat ze hadden en aangezien ik al van vorig jaar zoveel leuks had gekocht vond ik het niet nodig om wat te kopen. Dus nog wat rondkijken in de shop ben ik doorgelopen naar de rest van de stands op deze expo. Ik kan jullie zeggen daar heb ik heel wat uurtjes rondgelopen. Het zit namelijk zo. In Amerika zijn ze helemaal gek op het weggeven van gratis spullen, samples en dergelijke. Ook het kunnen winnen van prijzen of meedoen aan bv. het draaien aan een rad en dan wat krijgen komt veelvuldig voor. Dat is hun manier van reclame maken. Ik houd er wel van hoor. Dus aan het eind van de expo toen ik weg wilde gaan, liep ik toch met twee handen vol met spullen terwijl ik geen cent had uitgegeven, lol!

Wat ook wel best grappig was is dat mijn outfit die ik aan had op de schoenen na helemaal gekocht is op de expo van vorig jaar ook in LA. Ik kreeg de ene na de andere leuke complimenten over mijn outfit. Het was natuurlijk wel opvallend en dat was wel leuk om te horen en te zien hoe mensen reageerden.

Na afloop heb ik nog bij de ingang gezeten om even bij te komen van het vele lopen en staan. Toen kwam ik (heel toevallig wil ik niet meer zeggen) een ‘oude’ bekende tegen. Een dame uit Nederland die ik vorig jaar tijdens de expo heb leren kennen in LA en vervolgens ook nog uit alle duizenden mensen bij de finish van de marathon ben tegengekomen. En om haar nu weer op deze expo een jaar later tegen te komen (allebei heel toevallig voor de 2e achtereenvolgende keer deze marathon zullen lopen) was natuurlijk wel best bizar maar wel echt heel leuk. De rest van de middag zijn we gezellig samen nog gaan lunchen en rond wezen lopen bij het stadion van de LA Lakers wat daar in de buurt zat en dat was verder heel leuk want de LA Lakers zouden die avond gaan spelen dus er waren genoeg festiviteiten aan de gang.

54519245_10161591348865204_5091930921955753984_o

23 maart

Zaterdagochtend was het dan zover. De LA BIG 5K stond op het programma.
Een korte run bij het Dodgers Stadium om er een beetje ‘in te komen’. Ik keek er heel erg naar uit en wist natuurlijk wederom wat mij te wachten stond.

Ik ging toch tijdig de deur uit want je weet maar nooit hoe het onderweg zal gaan. Ik kon mij weg makkelijk vinden tot dat ik bij de halte van Chinatown eruit ging. Waar er vorig jaar heel wat hardlopers bij de metrohalte stonden was het dit keer muisstil. Ik ging zelfs twijfelen aan mezelf. Ben ik niet te laat? Is de locatie niet veranderd? Etc. Toen pakte ik mijn Google Maps erbij en ondanks dat ik geen internet had kon ik zo toch wel een beetje zien welke kant ik op moest en met wat vragen zou ik er wel komen was mijn gedachte. Zo gedacht, zo vertrokken. Ik herken gelukkig heel makkelijk dingen, wegen etc. dus ook nu liep ik met mijn richtingsgevoel richting het Dodgers Stadium. Al gauw kwam ik bij een brug die mij aan de kant van het Dodgers Stadium zou brengen en vanaf daar hoefde ik alleen met de grote weg mee en zag ik al gauw de vele auto’s die langzaam richting het stadion reden. Toen wist ik dat ik helemaal goed zat en dat was een opluchting.
55451673_10161591770875204_4822819691506434048_nEenmaal bij het stadion aangekomen kon ik mij voorbereiden op de start van deze run. Het was niet te koud, ik was goed gekleed voor de omstandigheden, nog even naar de wc, en voor ik het wist liep ik alweer richting het startvak. Niks op tijd ingedeeld dus ik kon staan waar ik wilde. Om 8.00 uur klonk het startschot. Daar liepen we dan in de mooie groenrijke omgeving op grote hoogte want dat is het zeker. Wat dat betreft is het wel een pittige 5 km run en met het oog op de marathon wist ik dat ik in ieder geval veel rustiger aan moest doen dan ik vorig jaar heb gedaan. Ik liep lekker rustig voor mijn doen en kon echt genieten van de omgeving en die is heel mooi kan ik jullie zeggen!

Na een half uur lopen en te hebben genoten liepen we na een laatst klim nog een stuk 54800129_10161591771305204_8325716424517484544_nnaar beneden richting het grote stadion waar ook de finish was. Net als vorig jaar was het onthaal weer door vele toeschouwers. Na de finish kreeg ik weer een mooie grote medaille, drinken, Clif repen, een banaan dus weer genoeg (lekkers) waarmee we zijn beloond. Nog even een finishfoto gemaakt bij een stand en daarna lekker even bijkomen, natuurlijk op social media jullie op de hoogte brengen van mijn finish, en daarna rustig aan richting Downtown LA deels gelopen en deels weer het OV gepakt want er zou natuurlijk een marathon worden gelopen de volgende dag dus wilde mijn energie en mijn benen sparen.

De rest van de dag heb ik eigenlijk in de binnenstad van LA doorgebracht. Niet te ver van huis, bekend gebied waardoor ik niet zou verdwalen en onnodige tijd en kilometers zou verspillen de dag voor de marathon. In de middag heb ik een heerlijke Okonomiyaki gegeten. Een heerlijk Japans gerecht die ik nog van mijn marathonavontuur in Osaka, Japan ken en liefhebber van ben geworden. Daarnaast vond ik dit wel een goede maaltijd voor de marathon. Google maar even wat het precies is (zeker de moeite waard hoor!). In de avond heb ik een heerlijke pastamaaltijd met kip gegeten dus op culinaire gebied was het een goede dag. S’avonds heb ik op mijn hotelkamer doorgebracht om alles rustig voor te bereiden en klaar te leggen voor mijn marathon.

The day!

Wow, nee ik begin niet gelijk met dat ik het heb gehaald of zo, maar Wow het is gewoon zover! Dit is gewoon weer zo’n bijzondere dag. Ik mag weer een hele mooie uitdaging aangaan en dat is een MARATHON uitlopen. Maanden hard getraind, zo gezond mogelijk eten en drinken (nog meer in zo’n trainingsperiode), het sociale leven op een lagere pitje en obstakels overwonnen. Nu was het dan zover. Om 6.55 zou de marathon aanvangen. Dus dat zou een early wake up call zijn. Ik stond rond 4.00/4.30 uur op. Ik kon echt niet slapen deze nacht. Eerder dan gepland maar het voordeel is dat ik wel rustig mijn ontbijt kon nuttigen en de rest van de voorbereidingen kon treffen. Nadat ik had ontbeten, was omgekleed en al mijn spullen gereed had om mee te nemen ging ik rond half 6 de deur uit. Eén halte met de metro naar Union Station om daar met de pendelbussen richting de startlocatie te gaan die wederom bij het Dodgers Stadium zou zijn. Dit keer was de chauffeur niet verdwaald (gelukkig maar!!) en waren we al snel bij het stadion. Eenmaal daar aangekomen is het wel echt almost start time! Wat een spanning. De laatste handelingen treffen, fotootjes geschoten en klaar om mijn tas in te leveren. Nog even naar de wc gegaan en vervolgens richting het startvak. Alles ging zo snel en makkelijk en dat met meer dan 24.000 lopers. Wat een super organisatie dit jaar, nog beter dan vorig jaar!

In het startvak deed ik nog een warming-up en dan was het nog wat minuten wachten tot het startschot. Nog even het Amerikaanse volkslied, kippenvel!! En kort daarna klonk dan het verlossende startschot. Het plan was om vooral niet te snel te starten. Er was helaas geen pacer van 3.20 dus dat was even een tegenslagje. Dus goed op mijn horloge letten en rond de 4.44 min/km blijven lopen. Dat ging in het begin wel gemakkelijk omdat er zo veel lopers nog bij elkaar liepen en het best lastig lopen was met de drukte. Je vraagt je dan toch af wat voor tijden mensen opgeven bij hun inschrijving. Maar goed, ik weet dat de straten heel breed zijn waar we op mogen lopen voor deze marathon dus dat ging al redelijk snel beter. Het weer was iets warmer dan vorig jaar (vorig jaar was best koud in de vroege morgen) maar het was toch nog wel lekker om te lopen. Sowieso zou het niet warmer dan +/- 18 graden worden deze dag dus dat zijn best goede voorspellingen maar goed gevoelsmatig met de inspanning die wij moeten leveren zou het toch wel best warm kunnen worden. De eerste kilometers gingen heerlijk en niet te snel. Eerst ongeveer 7/8 km door Downtown LA waar je al met wat klimmetjes te maken hebt, met als één van de steilste klimmingen van deze marathon net voordat je het centrum uitloopt. Poeh poeh, die weer achter de rug en dan begint de lange weg richting Santa Monica. Best redelijk wat publiek langs de weg maar zeker niet zoveel als in New York of Rotterdam bijvoorbeeld. Desondanks maakt de hele happening van het lopen van een marathon in zo’n grote wereldstad, met zo’n toporganisatie, met die gekke Amerikanen (want je ziet echt veel buiten de marathon om en tijdens de marathon) en het mooie parcours van de stad Downtown LA, Hollywood, Beverly Hills met een hele mooie finish in Santa Monica aan het strand waar vlakbij de wereldberoemde einde van Route 66. Het heeft in vele opzichten zoveel gaafs. Ook tijdens deze editie kon ik er veel van genieten.

Schermafbeelding 2019-03-31 om 23.06.11
Door de straten van Hollywood

Tot 32/33 km ging ik zo goed maar daarna kreeg ik het steeds zwaarder. Mijn doel van 3.20 zou ik al niet meer halen want ik moest helaas al heel wat eerder tijdens de race naar de wc en leverde al ruim een minuut in door deze toiletstop. Zoals ik al zei tot 32/33 km heb ik eigenlijk niet veel te melden omdat het gewoon goed ging. Ik genoot echt, had geen zware benen, voelde mij goed en liep op het gewenste tempo. Desondanks begon ik steeds meer in te leveren vanaf dat moment en kreeg ik steeds meer last van mijn rechterbovenbeen en voelde ik zelfs af en toe alsof er een krampaanval zou komen in mijn hamstring. Gelukkig bleven de krampaanvallen uit. Maar de pijn in mijn rechterbeen bleef en daardoor kreeg ik het steeds zwaarder en zwaarder. Ik moest op een gegeven moment echt even wandelen en kon niet meer hardlopen. Daar baalde ik wel van maar daarna pakte ik de draad weer op. Ondanks de pijn en het feit dat de kramp uitbleef kon ik toch nog op een redelijk tempo vooruit komen. Schermafbeelding 2019-03-31 om 23.13.10Met nog 2 kilometer te gaan was het alleen nog maar naar ‘beneden’ toe. Dat was wel echt een opluchting want wat ik nog niet echt duidelijk heb benoemd is dat het parcours toch wel een van de zwaarste is in vergelijking met de andere marathons die ik eerder heb gelopen. Dit in combinatie met het warme klimaat in Los Angeles (het is hier nooit koud namelijk) maar het een hele zware marathon. Vooral de vele klimmingen/hoogte verschillen over zo’n lange afstand heeft mij heel erg doen afzien. Ik wist wat mij te wachten stond maar toch heb ik het wel een beetje onderschat? Of kan ik beter zeggen was ik het een beetje vergeten? In ieder geval heb ik het geweten maar mentaal vond ik mij gewoon echt heel sterk en de laatste twee kilometer heb ik mij vooruit moeten slepen. Vooral de laatste bocht naar links in een rechte stuk richting de finishboog was aan de ene kant echt top want ik zou dan bijna bij de finish zijn, veel publiek maar ook wel heel zwaar want de pijn in mijn rechterbovenbeen was bijna ondragelijk. Ik kon echt niet meer en dat terwijl ik er bijna ben. Nu ga je toch niet opgeven? Nee!! Tuurlijk niet!! Dus zo gedacht, zo gedaan en volgehouden. En met de pijn die ik had en hoe uitgeput ik was duurt die laatste kilometer eeuwig (ik overdrijf niet!). Maar goed op een gegeven moment geen toeschouwers meer langs het parcours want dat betekent dat ik bijna bij de finishboog ben, nog een paar honderd meter en dat was het! Me has finished!!

Schermafbeelding 2019-03-31 om 23.02.45

Ik voel het gewoon weer door mijn lichaam heen gaan terwijl ik dit aan het schrijven ben. De emoties die ik toen had van de pijn, blijdschap, verdriet (moeilijke periode toch wel achter de rug), opluchting en vermoeidheid waren weer heel erg aanwezig en allemaal zo fijn gemixt en op hetzelfde moment. Ik ben ook gelijk op de grond gaan liggen maar dat duurde niet lang want ik moest staan en even een stukje lopen met medewerkers van het medische team. Dus zo braaf als dat ik ben, heb ik naar ze geluisterd en ben ik doorgelopen om mijn medailles (ja meerdere omdat ik ook de LA Double medaille heb verdiend door de LA BIG 5K en de marathon te lopen), het dekentje, water, sportdrank, chocomel, 6 verschillende koekjes, sportrepen van Clif, banaan oftewel super nazorg en ik kwam weer handen te kort. Uiteindelijk een doos gevraagd en daar alles in gedaan. Nog even een fotootje schieten ondanks dat ik helemaal op was en daarna nog mijn tas opgehaald om vervolgens op de grond te zitten en helemaal niks te doen.

O ja, ik liep trouwens een tijd van een tijd van 3.25.38 en dit is daarmee weer een PR!! Mijn vorige PR had ik tijdens de Osaka Marathon gelopen in een tijd van 3.26.45 (Nov 2018). Dus ik liep deze super zware marathon ruim een minuut sneller! Super trots en blij hoe ik dit voor elkaar heb gekregen en deze marathon heb uitgelopen (dat blijft toch het belangrijkste).

55448409_10161596470145204_2331555380687011840_n
Resultaat LA Marathon 2019

 

Hierbij nog een fotoalbum van mijn marathonavontuur in LA.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

That’s all folks!
Ik ga mij nu op mijn herstel richten en ik ga ook rustig weer de trainingen oppakken want het hardloopseizoen met hardloopwedstrijden begint voor mij eind deze maand alweer en mijn eerst volgende wedstrijd is de Antwerp 10 miles!

Ik hoop dat jullie een beetje genoten hebben van mijn LA marathonavontuur!?

RunwithMoesy – It will be fun!