Paar maanden terug kon ik mij inschrijven voor de Zwolse Halve Marathon. Sommige populaire evenementen in Nederland zijn mij soms heel onbekend zo ook de Zwolse Halve Marathon. Tot dit jaar toen ik erover las dat het een populaire gezellige loop in Zwolle is.

Na een reeks van kortere afstanden tot maximaal 10 km koos ik ervoor om een langere afstand tussendoor te plannen. Deze Zwolse Halve Marathon leek mij een leuke marathon met alles wat ik erover heb gelezen. Ik ken deze stad verder ook niet echt dus het zou een eerste kennismaking zijn in meerdere opzichten. Ik liet mij ook vertellen dat hij onwijs snel vol zit dus ik zat er na de opening gelijk vroeg bij dus zo gezegd, zo ingeschreven voor de halve marathon in Zwolle. Leuk vooruitzicht!

In de week voorafgaand aan de wedstrijddag 9 juni kwam ik dan PAS achter dat je maar liefst 3(!!) ronden loopt. Wat een domper want als er iets is wat ik echt niet fijn vindt bij een loopje is meerdere malen hetzelfde rondje lopen. Niet alleen mentaal vind ik het zwaar omdat je na de eerste ronde weet waar je wederom komt te lopen, maar vind ik het ook zo niet leuk want je wilt gewoon meer van de omgeving zien van de desbetreffende locatie/stad.
Daarnaast wist ik al eerder dat ik pas om 20.15 zou gaan starten wat ook al best spannend was omdat ik weinig ervaring heb met avondwedstrijden. Vooral voor de voeding vond ik het lastig hoeveel en wat ik precies wanneer zou gaan nuttigen.
Als je denkt dat dat mijn zorgen en teleurstellingen waren dan heb je het mis. Factoren als de niet ideale zomerse omstandigheden, het feit dat ik 4.30 uur die dag zou moeten opstaan om naar mijn werk te gaan en vanuit mijn werk door zou rijden naar Zwolle waren ook niet de meest fijne omstandigheden.
Maar goed, de voorbereiding was ook al niet echt fijn met niet heel veel trainen (ook deels door de wedstrijden voorafgaand rustig aan gedaan) en mijn onderrug waar ik nu bijna 2 weken veel last van heb ondervonden dus rustiger aan deed in mijn trainingen en oefeningen thuis. Kortom, ik voelde en wist dat deze halve marathon een hele uitdaging zou gaan worden op mentaal en fysiek aspect!

Desondanks ging ik met de nodige moed en zelfvertrouwen toch naar Zwolle toe. Het weer liet ons wel in de steek want het was veel te mooi weer. Mijn rug voelde al wat beter dus dat was weer positief. Na mijn werk ging ik dan naar Zwolle. Eenmaal daar aangekomen had ik mijn auto al bij de Hogeschool Windesheim zoals de hardlooporganisatie adviseerde geparkeerd dus zo gezegd zo gedaan. Vanuit daar de weg naar het centrum van Zwolle te voet zien te vinden. Na een stukje van 10 minuten lopen kwam ik bij Station Zwolle. Ik zou daar dan onderdoor aan de andere kant van het spoor komen waar ook het centrum zou zijn. Wilde het niet dat ik mijn OV-chipkaart niet bij mij had. Dus Moesy moest even oplopen en kon zo onder het viaduct door toch nog aan de andere kant komen. Eenmaal in de binnenstad aan te zijn gekomen wilde ik eerst een pasta maaltijd nuttigen. Dit leek mij met nog 6 uur tot de start wel een goede hardloopmaaltijd. Ik had van te voren al gegoogled naar een Italiaanse zaak maar kwam bij restaurants uit waar ik niet zo’n zin in had. Zaken als Vapiano of Happy Italy hebben ze in Zwolle niet. Per toeval liep ik tegen een Italiaans winkeltje met alleen maar Italiaans producten. Ik vroeg de winkelmedewerkster of ze ook wat lekkers hadden voor mij aangezien ik de halve marathon zou gaan lopen. Daaruit kwam een heel leuk en gezellig gesprek met deze mevrouw. Zij zou zelf ook de 4 EM gaan lopen en vertelde zij mij dat ik niet de enige hardloper was die bij hun zaak kwam om even wat lekkers te nuttige voor hun hardloopwedstrijd. Ze hadden een lekkere zelfgemaakte verse pasta met een lichte kaassaus, ideaal! Zo kon ik deze op een mooie zonnige locatie buiten lekker nuttigen. Ik genoot onwijs en wat was dit fijn! Buikje vol en Moesy ging verder de binnenstad van Zwolle verkennen. Zo kwam ik op de Grote Markt terecht waar ik al de Finishlocatie van de wedstrijd zag staan. De opbouw van de wedstrijd was ook druk aan de gang. Verder heb ik wat winkeltjes bezocht en ben toen aan het einde van de middag naar mijn auto gelopen om zo daar nog even uit te rusten en tijdig alles te kunnen voorbereiden. Met nog een uur tot de wedstrijd werd het heel druk bij Hogeschool Windesheim, de spanning neemt toe maar minder warm werd het voor mij gevoel niet echt.

19.30 uur liep ik dan met vele andere hardlopers richting de startlocatie vlakbij het station. Eenmaal daar aangekomen was het er erg druk. Ik had geen tas bij mij dus ik hoefde alleen nog bij de toiletten te stoppen en kon al vroeg in het startvak staan. Daar kwam ik nog wat bekenden tegen en na wat gezellige gesprekken klonk om 20.15 het startschot. Na de wedstrijdlopers en de business lopers, was ik aan de beurt om de startboog te passeren. Daar ging ik dan. Begin was het erg druk dus kon ik er niet echt lekker in komen. Ik merkte ook dat mijn maag al vanaf het begin niet lekker voelde, heb ik weer. Desalniettemin gaf ik natuurlijk zo vroeg in de wedstrijd de moed niet op maar het was wel mentaal nog zwaarder, alsof de omstandigheden niet lastig genoeg waren. Eerste rondje ging niet echt lekker gevoelsmatig maar qua tijd mocht ik echt niet mopperen. Dan het tweede rondje ging ook nog aardig tot 11/12 km maar daarna was het van mij bergafwaarts. Ik had het super zwaar. Mijn maag werd iets minder maar had natuurlijk al veel te verduren gehad tot dan toe ondanks het vele drinken nog tijdens de loop. Daarna moest ik, wat ik echt niet graag wil dan nog liever rustiger lopen, op een bepaald punt paar minuten wandelen, mijn lichaam was echt op. Na het 2e rondje wilde ik dat de wedstrijd klaar zou zijn maar helaas moest ik nog een rondje. Mentaal was het super zwaar en het warme weer kon ik ook weinig aan veranderen. Op ongeveer 17/18 km (kan ik mij nog wel herinneren) moest ik weer een paar minuten wandelen. Dat was gelukkig de laatste keer en de laatste paar kilometer heb ik op karakter uitgelopen. 35199114_10160517220765204_8645059221638873088_nIk kan beter zeggen dat ik heel de wedstrijd op karakter heb uitgelopen. De laatste kilometer voelde echt als een bevrijding en daar kwam ik dan bij de finishboog. Gelijk al daarna gaf ik aan bij het EHBO personeel dat ik niet meer kon en ik werd in een rolstoel meegenomen naar hun basis. Daar hebben zij mij gecheckt, verzorgd en ben ik blijven liggen en zitten tot ik weer wat normaler er aan toe zou zijn. Uiteindelijk liep ik de EHBO post uit en ging ik direct naar de uitgang nadat ik mijn medaille en drinken in ontvangst had genomen. Daarna nog mijn medaille laten graveren en tot mijn hele grote blijdschap waren er shuttle bussen naar de startlocatie! Zo opgelucht dat ik niet hoefde te lopen met wat ik achter de rug had! In de bus nog wat gezellige mensen gesproken en daarna nog een meevaller (een van de weinige van deze dag) werd ik echt vlakbij de parkeerplek afgezet, zo blij!

Eind goed, al goed zou je denken he. Nee dat was niet alles lieve volgers. De terugreis met de auto naar Delft ging ook niet vanzelf. Eerste uitdaging was nog het zoeken naar een eettent. Maar zie dat maar zo laat nog te vinden die ook nog eens open is. Ik besloot maar gelijk de snelweg op te gaan. Paar keer een afslag genomen maar meerder tankstations, restaurants waren gesloten. Toen kwam ik na ongeveer een half uurtje rijden een tankstation tegen en heb ik daar gelukkig wat eten kunnen kopen. Ook dat was niet het laatste waarmee ik deze blog zal afsluiten. Zoals ik eerder vertelde in mijn blog was ik sinds 4.30 wakker. Ook dat brak mij helemaal op tijdens het auto rijden en zorgde er nadat ik merkte dat het rijden steeds moeizamer verliep dat ik op een gegeven moment mijn auto op de vluchtstrook heb gezet en toen in slaap ben gevallen. Ik werd na een korte tijd door iemand (weet echt niet meer of het een agent was of een willekeurige automobilist) wakker gemaakt zodat ik licht uitgerust mijn weg kon vervolgenen was ik uiteindelijk pas 2.00 uur (!) thuis aangekomen.
En guess what? Vandaag ging de wekker om 6.30 uur omdat ik dacht dat ik 7.00 uur naar mijn werk zou moeten gaan, had ik mij vergist en moest ik al om 6.30 de deur uit dus na een hele korte nacht in coma moest ik ook nog gehaast naar mijn werk alsof het werken na zo’n vermoeiende dag/nacht niet voldoende was!

Poeh poeh, eind goed al goed. Ik leef nog als jullie dit te lezen krijgen dus dat is een goed teken.
Op naar de volgende over precies twee weken en dan mag ik voor een kortere afstand in Roosendaal. Knopje om en keep running!

RunwithMoesy – it will be fun! 😀