WOW, wat een dag…. al maanden keek ik er naar uit om op 7 mei 2017 aan de start te staan van mijn eerste deelname aan de Wings for Life World Run. Waar moet ik beginnen. Sinds oktober had ik mij al ingeschreven voor dit unieke evenement. Ik had er al zoveel positieve verhalen over gehoord dat ik het zelf wilde gaan ervaren. Want zeg nou eerlijk, hoe gaaf is het dat je niet weet wanneer je zult finishen en de finishlijn jou ‘inhaalt’ letterlijk!

Van te voren had ik natuurlijk al gekeken wat ik ongeveer zou willen lopen qua gemiddelde tempo. Met ongeveer 5 min per kilometer vond ik het wel een mooie snelheid en zou ik op ongeveer 25 km komen. Dit leek mij haalbaar en reëel maar zoals jullie weten gaat het bij mij de laatste weken/maanden echt goed en zie ik zoveel progressie door middel van hard trainen en een nieuwe manier van trainen en qua aanpassingen van voeding/drinken. Dus ik zou in theorie een stuk verder kunnen komen gezien mijn resultaten van de afgelopen wedstrijden. Maar verg ik dan niet te veel van mijn lichaam ook omdat ik niet stil heb gezeten de afgelopen weken? Juist, best lastig om te weten waar ik ongeveer sta. Ik weet dat ik veel kan maar is dat ook wel fysiek haalbaar? Ach, ik ga gewoon genieten van weer een (nieuw) uniek evenement in Breda dus in de ochtend ging ik naar Breda om daar tijdig mijn startpakket op te halen met mijn startnummer, t-shirt, en wat goodies. Shit, onderweg kom ik erachter dat ik mijn banaan niet heb meegenomen. Dat is wel een kleine domper maar niet een ramp. Toch overkomt mij dit bijna nooit dus dat vond ik wel balen. Desalniettemin, is er geen man over boord.

18379266_10158687861235204_84978351_oEenmaal daar aangekomen kun je aan heel organisatie niet zien dat het een jong evenement is (pas de 4e editie). Ik bedoel alles was zo dicht op elkaar qua locaties voor omkleden, tassenafgifte, startpakket ophalen, toiletten enzovoorts. Al snel had ik mijn startpakket en het voorbereiden kon beginnen. Ik vond een zitplek en ging daar op het gemakje de dingen doen die ik nog moest doen. Nadat ik daar klaar was, ben ik mijn tas wezen afgeven. En kort daarna ben ik gelijk naar het startvak gelopen. Ik startte in wave 2. Daar kwam ik al wat bekenden tegen waaronder Joachim Snoeks van Hardloopgeheimen, een medeblogger. Eindelijk zagen we elkaar in real live en het was leuk je te zien en gesproken te hebben. Net voor de start schoot door mijn gedachten dat ik WEER wat ben vergeten en dat is mijn ene gelletje die ik wilde gaan innemen tijdens mijn wedstrijd, wat een #*$ zooi zeg. Ja dat gaat irriteren maar ik wilde mezelf niet daardoor te veel laten afleiden. Vervolgens klonk om 13.00 uur het startschot. Daar gingen we dan met een paar duizend lopers. Ik had voorgenomen om rustig te beginnen. Dat lukte een paar kilometer maar daarna ging het tempo omhoog. De weersomstandigheden waren zodanig goed dat ik het vertrouwen had om al best sneller te gaan lopen.

Het is een rondje van 25 kilometer wat we lopen dus als het gewoon volgens plan zou verlopen zou ik een heel rondje wel moeten halen en dat was mijn minimale route_wings_for_lifedoelstelling. Het verliep eigenlijk heel gesmeerd en dat was ook aan mijn tijden en afstanden te zien. Op ongeveer 13 km kwam ik een loper tegen en hij had toevallig dezelfde soort gelletjes aan zijn riempje hangen. Ik wilde echt niet brutaal zijn maar na ongeveer 1 kilometer heb ik hem benaderd en vroeg ik hem of ik een gelletje mocht hebben omdat ik de mijne was vergeten en dezelfde gebruik als die van hem. Zonder ook maar duidelijk mijn verhaal te hebben gedaan, kreeg ik zonder aarzelen zijn gelletje! Nou mijn mond viel open van verbazing en tegelijkertijd was ik onwijs blij! Ik heb daarna nog heel wat kilometers met hem gelopen en het was echt leuk hem te leren kennen en was hem zo dankbaar. Ik kwam er ook achter dat hij een stuk sneller is dan dat ik ben gezien zijn recente uitslagen maar na ongeveer 22 kilometer zag ik hem niet meer en hij liep niet voor mij. Ik had hem zonder het zelf echt gezien te hebben voorbij gelopen. Wow, het gaat echt goed met me of loop ik mezelf eigenlijk stuk. Maar goed, ik voelde mij goed en liep lekker en het eerste rondje was bijna een feit. Na ongeveer 1.56 had ik er 25 km opzitten. Dus ik ging lekker verder want de ‘Catcher Car’ was nog lang niet in de buurt. Mijn PR’s gingen er volgens mij aan maar het is lastig zien op je sporthorloge omdat na een uur lopen je de seconden niet meer ziet. Na 2.20 had ik er 30 km opzitten, WOW! Dat was echt geweldig en betekende ook dat ik niet zelf terug hoefde te lopen naar de start/finish locatie (tot 4 km vanaf de startlocatie dus ook bij een 2e ronde 29 km) dien je zelf terug te lopen. Dat wilde ik niet dus dat was echt een opluchting haha! Toen had ik nog zoveel speling en liep ik maar door maar ik was wel echt kapot. Hoever zou ik nog komen. Er kwamen wel steeds meer motors en fietsers voorbij en ik hoorde iemand van hun zeggen dat hoe meer je er ziet, des te dichterbij is de ‘Catcher Car’ dus dat werd ook steeds spannender. En weer een kilometer voorbij, 31 km! En we gaan vrolijk door, nou vrolijk niet echt maar gemotiveerd verder dan haha. En steeds meer passerend verkeer. Ok 32 km bordje ook gehad, wow! Nou dan maar kijken hoe ver ik nu nog kan komen want ik ben wel echt aan het einde van mijn reserves. En toen hoorde ik de auto in de verte en de motoren scheuren voorbij. En ook 33 km bordje zie ik in de verte en passeer ik kort daarna ook. Niet te geloven dat dit nog in me zit/zat. O god, ik zie de ‘Catcher Car’!! Blijf lopen Moesy! En ja hoor, hij passeert mij…. pffffff moe dat ik ben! Ik kan nog net overeind blijven. Echt moe gestreden en wat heerlijk deze afstand! Ruim 33 km 😀

Owja, nu nog naar de bus lopen. Dat is volgens mij nog een eindje maar wilde echt drinken en zitten maar dat ging niet want ik moet snel naar de ophaalplaats van de bussen. Nog ruim een kilometer gelopen en uiteindelijk kwam de bus ook kort daarna aanrijden. Ik was nog nooit zo blij om de bus te zien haha! In de bus was het echt heerlijk en kregen we wat water… lekker! Bij aankomst bij de finishlocatie kregen we nog een Red Bull en een mooie medaille waar het ontwerp al van op internet stond omdat dit ontwerp gewonnen had nadat we allen konden stemmen op Facebook. Hoe raar is het dat je door de finish bent ingehaald maar dat de langzaamste lopers al eerder bij de finishlocatie zijn dan jezelf?! En dat je door Kjeld Nuys, wereldkampioen sprint in de Catcher Car wordt ingehaald en dan pas weet dat je wedstrijd erop zit?!

Het allerbelangrijkste is misschien nog wel al het inschrijfgeld voor de race naar dwarslaesie-onderzoek gaat. Breda is niet de enige stad waar de wedstrijd plaatsvond. In nog 24 landen renden mensen met hetzelfde uiteindelijke doel: dwarslaesie geneesbaar maken.

Schermafbeelding 2017-05-08 om 18.55.32Bijzonder om hier van deel van uit te mogen maken. Ik kan niet wachten tot een volgende evenement. Na afloop nog met de 2 grote winnaars van de wedstrijd in Breda op de foto. De Oostenrijker Philipp Aigner wist the Catcher Car het langst voor te blijven. Hij werd na 71,37 kilometer ingehaald en was daarmee de winnaar in Nederland. Laura Chacon Biebach uit Duitsland was de beste vrouw in Breda. De atlete heeft een afstand van 55,07 kilometer afgelegd. De Nederlandse rolstoelwinnaar is Jeroen Somhorst met 33,19 kilometer (bleef ik net voor toevallig). Sien Plas is de rolstoelwinnares en legde 28,81 kilometer af.

18379319_10158687860785204_829198835_o18362719_10158687860910204_340336144_o

Uiteindelijk heb ik zelf 33.21 km gelopen, daarmee ben ik 22e in mijn eigen categorie
geëindigd, 442e in mijn eigen categorie over heel de wereld en 2498ste overall in de wereld zonder categorie. Niet te geloven maar toch gedaan!
Schermafbeelding 2017-05-08 om 21.17.10
Nu maar even heel erg bijkomen van deze mooie prestatie en herinnering!