Poeh poeh, he he, wow, amazing, great, te leuk, auwww, van alles gaat er door mij heen en ik weet eerlijk gezegd ook niet waar ik moet beginnen. Ik ben vandaag dan thuis gekomen van mijn Amerikaanse hardloopavontuur. Laat ik gewoon beginnen bij het begin en dat is dat ik op dinsdagavond 1 november al naar Schiphol ging. Dit omdat ik in de ochtend niet op tijd op Schiphol kan zijn dus ben ik zo laat mogelijk de avond ervoor naar Schiphol gegaan. Rond middennacht kwam ik op Schiphol aan en daar heb ik bij La Place op Plaza de nacht doorgebracht. Lekker wat eten en drinken en beetje met je telefoon bezig zijn en dan gaat de nacht wel aardig snel voorbij. Rond half 5 richting de vertrekhal en al gauw werd het steeds roder met medelopers en toeschouders van Rijnmond Marathonreizen waarbij ik deze droomreis heb geboekt. Ik stond lekker vooraan de rij dus kon als eerste inchecken. Eenmaal door de check-in, ging het snel en was ik zo achter de security check. Daar nog even ontbeten en toen richting de pier waar ik ook werk. Mijn collega’s die waren ook aan het werk dus dat was wel leuk! Ik kon ook snel boarden en daar ging ik dan richting Londen, first stop! 😉

Op Londen aangekomen hadden we ongeveer 3 uur de tijd voor de overstap. Lekker op het gemakje je ding doen. Ik moest wel even wacht bij de paspoortcontrole en er werd mij gezegd dat het kwam door het systeem terwijl het daarvoor allemaal heel snel ging bij die balie, maar goed. Daarna kwam ik bij de gate en mocht kort daarna boarden, dacht ik?!
Ik was zogenaamd geselecteerd voor een steekproef en een extra veiligheidscontrole was nodig. Oke dan maar. Maar al gauw kwam ik erachter dat mijn gegevens al waren opgeschreven alvorens we waren begonnen. Daarna kreeg ik nog om en nabij 50 vragen op mij afgevoerd en dat waren geen leuke vragen en het zette mij echt aan het denken. Uiteindelijk moest ik ook nog mijn schoenen uitdoen, lichamelijk nog gecheckt en ook mijn bagage werd nog een keer gecontroleerd. Op dat moment voelde ik mij echt niet fijn, het doet je wat! Maar goed gelijk maar het vliegtuig in toen ik klaar was en wilde even helemaal niks anders dan zo snel mogelijk op bestemming aankomen en dan moet je nog 8 uur vliegen 😦 Na een lange vermoeiende reis kwamen we aan op vliegveld Newark en na best lang in de rij voor de paspoortcontrole gestaan te hebben, was ik aan de beurt en je raad het vast. Ook daar werd ik meegenomen om het een en ander te controleren. Pff, zonder daar verder op in te gaan ben ik daarna gelijk met de groep naar het Chart House geweest om van het geweldige uitzicht op NYC te genieten… kort daarna zijn we naar het hotel gegaan en eenmaal in mijn heerlijke hotelkamer te zijn aangekomen, ben ik de rest van de avond beetje wezen uitrusten..

Dag 2 was een best drukke programma. Allereerst hebben we vroeg in de ochtend een hardlooptraining gedaan in New Jersey waar we ook verblijven van ongeveer 5 km. Dat was wel even lekker en het ging ook best goed. Na deze trainingsrondje ging ik mezelf lekker opfrissen en daarna gelijk door naar het ontbijt. Dat was echt heel goed geregeld maar ik moest uitkijken met wat ik ging eten want je wilt gewoon gezond eten en ook niet te onbekend met de marathon in het zicht 😉 Dus lekker gegeten en daarna zijn we met de groep naar de boot gegaan waar we een boottocht van 2 uur zouden gaan genieten. Richting het vrijheidsbeeld om vervolgens om Manhattan langs verschillende bruggen en bekende gebouwen te varen. Wat was dat een superleuke en mooie ervaring, zie de foto’s!

Toen we weer terug waren vanaf de boot gingen we gezamenlijk naar de grote Expo in Manhattan. Allereerst gingen we onze startbewijs halen en die had ik al best snel in bezit. Vervolgens ben ik gelijk naar de schoenenafdeling gegaan van Asics om mijn gewilde special edition hardloopschoenen te kopen, ik ben er echt super blij mee!! Ook heb ik een leuke glas van de NY marathon gekocht en was al gelijk bijna 200 dollar lichter…. gaat heel snel (lol). En toen begon het met alle kraampjes af te lopen. Ik wilde er zeker van zijn dat ik ze allemaal gehad zou hebben dus ik ben van boven naar beneden gegaan kraampje voor kraampje. En plots kwam ik een bijzondere hardloopatleet tegen, namelijk Meb Keflezghi (een van de grotere marathonlopers uit Amerika, van oorsprong uit Eritrea!) Ik was echt zo blij en kreeg zelfs een kaart met tekst erop en een gezamenlijke foto van ons twee mee… te leuk!!

Vervolgens heb ik nog 2 uurtjes rondgelopen en heb na een leuke Expo bezoek besloten om richting Times Square te gaan. Via google maps en vragen te stellen kom je een heel eind. Onderweg nog wat leuke cadeautjes en souveniers gekocht en het werd ook steeds donkerder en dat was een unieke kans om Manhattan en vooral Times Square verlicht in het donker mee te maken en dat is geweldig uit mijn eerdere ervaring in NY kan ik mij nog heel goed herinneren. Eenmaal bij Times Square aangekomen, ging ik gelijk naar de beroemde trap waar ik mooie herinneringen aan heb. Het was ook leuk want iemand sprak mij daar aan in het Tigrinya (Taal uit Eritrea die ik spreek) en zo had ik opeens een gesprek met een paar onbekenden en stonden we binnen no time op foto’s en voegde we elkaar toe op Facebook. Super leuk! Na een lange, leuke, vermoeiende dag ben ik weer teruggekeerd naar mijn hotel en dat ging niet heel makkelijk. Ik dacht dat ik bij de goede bushalte (gate noemen zij dat) stond bleek het een nieuwe regeling te zijn dus tot een bepaalde tijdstip moet je ergens anders heen dus ik daar heen gegaan. Na even gewacht te hebben kwam de bus dus ik blij en ik stap in blijk mijn metrocard die ik had niet voor zo’n bus te gelden maar je een apart kaartje dient te kopen, balen! Dus ik snel het kaartje gekocht en toen kon ik met de volgende bus wel mee, phwieh. Eind goed al goed, ik ging naar mijn hotel en toen was het nog even verkeerd drukken met stoppen maar uiteindelijk de goede halte voor mijn hotel gevonden. Haha, dat was dag 2!

Dag 3, was een vrijetijdsbesteding dus ik kon doen en laten wat ik wilde. Na een ontbijt ben ik allereerst naar het 9/11 Memorial gegaan. Dit wilde ik al doen bij mijn vorige bezoek aan NY maar op een of andere manier kwam het er toen niet van dus nu moest het echt gebeuren! Na een klein half uurtje kwam ik aan bij het WTC, indrukwekkende gebouwen van buiten en van binnen en kort na wat rondgelopen te hebben ben ik naar het Memorial geweest met de watervallen. Daar heb ik wat foto’s gemaakt en rondgelopen en toen ben ik na deze historische plek bezocht te hebben richting Macy’s gegaan op 34th street. Wat was het daar leuk! Het is echt geweldig groot zoals menigeen wel zal weten. Een winkel met 9 verdiepingen met een mannen en vrouwen kant van een geweldig grote pand! Net een Bijenkorf maar dan 5 keer groter!! Na veel leuke kleren en een paar schoenen gekocht te hebben, moest ik mij niet vergissen in de tijd want ik had in Nederland kaartjes gekocht voor de basketbalwedstrijd van de Brooklyn Nets! Ik keek daar zo naar uit! Dus ik ging redelijk op tijd weg bij Macy’s (was moeilijk hoor maar ik wist dat ik nog zou terugkomen), om met de metro naar Brooklyn te gaan. Daar kwam ik snel en volgde ik de menigte richting het stadion. Daar eenmaal aangekomen, werd alles goed gecontroleerd en kreeg ik een leuk aandenken in de vorm van een shirt, leuk! Even nog wat lekkere patatjes gekocht en toen richting mijn (hoge) plek in het stadion gezocht. Dat ging mij goed af en vond mijn plekje al best snel. Wat een mooie grote stadion zeg. Ik zag het helemaal zitten en de sfeer zat er goed in met cheerleaders en andere dansers en andere entertainment! De wedstrijd begon en dat was zo leuk om te zien en mee te maken. Wat een enthousiasme van de speaker en het publiek maar ook de dansers enzo. Ik werd echt entertaint en dat maakte dit bezoekje aan een NBA basketbalwedstrijd helemaal te gek! Een unieke geweldige ervaring! Daarna ben ik maar naar huis gegaan want het was een lange dag geweest.

Dag 4, dat was een dag die voor mij rustig begon met wederom een lekker royale ontbijt. Eerst ben ik naar de Rockefeller Center geweest wat leuk was, daarna ben ik naar het Empire State Building geweest en ook dat was een geweldig mooie gebouw van de buitenkant. Beide heb ik niet van binnen bezocht want daar betaal je best veel voor en dat zou te veel worden gezien het hele plaatje dus dan moet je keuzes maken. Daarna ben ik weer naar Macy’s gegaan om daar verder te winkelen. Ook deze keer ben ik geslaagd met weer wat leuke aankopen dus dat werd financieel een zware trip (lol) maar ja dat doet NY met je haha! Vervolgens ben ik tijdig naar het hotel teruggekeerd want er zou een voorlichting zijn voor de marathondag en daarna nog een pasta party dus dat wilde ik niet missen. Na beide meegemaakt te hebben, ben ik naar mijn hotelkamer gegaan om mij verder voor te bereiden op de marathondag en lekker uit te rusten voor zover dat kon natuurlijk. Zenuwen gierde door mijn lichaam en slapen zat er een beetje in maar dat ging niet zo goed hoor. Alles lag wel klaar wat klaar moest liggen (hoopte ik) dus dat was wel een geruststelling.

Dag 5, de dag van de marathon, the day!! Wat een spannende dag zeg. Het begon al heel vroeg want ik kon niet slapen dus was ik al om 5.30 wakker. Vervolgens rustig wakker geworden en wat ontbeten wat ik eerder had gekocht. Producten die ik gewend ben dus vandaar een ontbijtje op mijn kamer. Daarna ben ik tijdig naar de bus gegaan. Ik had nog geluk want de bus zou 15 min eerder vertrekken dan wat er in het programmaboekje stond dus ik mag mij nog gelukkig prijzen. Uiteindelijk koos ik bus 2 want bus 1 was echt voor de snelle lopers dus die in wave 1 zouden starten. Wat er toen gebeurde kon er ook nog wel bij. De buschaffeuse raakte de voorste bus kwijt door een verkeerde afslag te nemen en daardoor wist zij niet meer waar zij heen moest. Ze had hier geen rekening mee gehouden wat bij ons voor onbegrip zorgde. Hoe kun je nou niet weten waar je naar toe rijd op zo’n belangrijke dag (voor ons) en wetende dag je zoveel mensen vervoerd voor zo iets belangrijks. Ze reed ook heel slecht (paar keer door rood, schrampte hier en daar nog met de bus tegen de zijkant van de tunnel waar we door heen gingen) maar verder na heel lang rondgereden te hebben in Manhattan en wat belletjes kwamen we bij de brug die ons naar Staten Island zou brengen. Het was namelijk de brug waar we als marathonlopers als eerste overheen zouden lopen maar gelukkig nog wel voor bussen alleen open was. Dus eind goed al goed we kwamen bij het startgebied en daar waren toch een massa mensen. Ondanks dat het zo groot was, ben ik gelijk opzoek gegaan naar mijn bagaggetruck. Dat was nog best lastig maar met wat vragen kwam ik er toch op tijd aan. Nog even wat lekkere dingen meegepikt en in mijn tas gedaan alvorens ik hem zou afstaan. Hierbij moet je denken aan een bagel, banaan, flesje water en voor ter plekke nog een theetje. Zo, nu resteerde mij na het inleveren van mijn tas het vinden van mijn ‘core’ oftewel startvak. Die vond ik best snel dus was het daar wachten tot we eindelijk in het startvak mochten staan want dat ging op tijd van de waves natuurlijk. En toen het tijd was mochten we eindelijk naar binnen……. het werd nu wel heeeeeel spannend! Nog even naar de toilet en die stonden er gelukkig nog genoeg. En toen was het helemaal de focus op de wedstrijd. Er ging toen al van alles door mij heen want wat kon ik nou verwachten? Hoe zouden die bruggen zijn want ik had weinig tot geen bruggentraining gedaan? Zou het niet op sommige stukken te koud zijn? Ga ik last krijgen van mijn blessures? Hoe zou het publiek zijn? En de belangrijkste vraag: Ga ik de finish halen???????

Op deze vraag zou binnen nu en 30 minuten antwoord gegeven gaan worden. En toen, en toen klonk het startschotttttt! Bam!! Daar ging ik dan! O my god….. gelijk al de Verrazano-Narrows Bridge, poeh poeh. Niet te snel Moesy! Nou dat kon geen eens op die brug…. Heel lastig om gelijk al met zo’n brug te moeten beginnen. Na de brug loopt het parcours omlaag en elf mijl door het stadsdeel Brooklyn. Hierbij worden de buurten Bay Ridge, Sunset Park, Park Slope, Bedford-Stuyvesant, Williamsburg en Greenpoint aangedaan. Dat ging lekker hoor, liep gemiddeld 5.30 per km en dat is veel sneller dan wat ik had gewild en gepland maar goed ik probeerde het maar. Bij de ’11 mile’ gingen we onder de Williamsburg Bridge door. Om vervolgens richting de wijk Queens te gaan en halverwege de marathon wordt de Pulaski Bridge overgestoken. Tot zover ging het echt nog heel goed met mij. Na 2,5 mijl in Queens, staken we de East River over  en gingen we richting de Queensboro Bridge. Deze brug verbindt Long Island City, Queens met Manhattan en komt daarbij over Roosevelt Island. Deze brug hakte er bij mij echt heel erg in en toen zat ik op ongeveer 26 km. Ik wist dat ik links op de weg moest lopen want tussen de 27 en 28 km zou de aanhang staan van Rijnmond Marathonreizen. Ondanks dat ik hem echt begon te voelen ging ik nog redelijk goed door. Opeens kwam ik net na 27 km de toeschouwers tegen. Het ging heel snel en ik wilde niet te veel tijd verliezen dus liep snel door. Om vervolgens bij 30 km bij de EHBO post te belanden. Het schoot in mijn rechterbovenbeen en had daar zoveel last van dat ik er even aan behandeld wilde worden. Dus dat liet ik maar doen. Daar hielp iemand mij die niet echt heel gelukkig was in het helpen bij mijn probleem dus ik vroeg hem iemand erbij te laten halen en die pakte het probleem gelijk aan en werd mij geadviseerd om zout en gatorade in te nemen. Ik wilde het niet omdat ik het niet gewend ben en wat ik niet gewend ben neem ik niet in maar nu deed ik het maar wel want het kon alleen maar beter gaan, dacht ik. Toen heb ik nog paar km gelopen en beetje hardgelopen. Rond de ’20 mile’ passeerde ik de Willis Avenue Bridge, de vierde brug in het parcours. Deze brug verbindt Manhattan met de Bronx. Na deze brug ben ik nog even verder gelopen en bij het 35 km punt heb ik helaas weer moeten afslaan bij de EHBO post. Ik was helemaal koud en mijn knieën en de rest van mijn benen deed echt heel pijn en waren zo moe. Ik heb gelegen, zout ingenomen, gatorade gedronken, mijn polsslag konden ze niet meten dus werd mij gevraagd of ik in de ambulance wilde aansterken. Dat wilde ik zeker wel en daar hebben ze mijn suiker, bloeddruk enzo gemeten. Eenmaal opgewarmd (20 tot 25 minuten) verder kwam de dokter langs en die gaf als advies om niet verder te gaan lopen maar zij kon mij niet tegenhouden zei ze dus de keuze was aan mij. Gezien dat de waardes goed waren en ik mij ook beter voelde ben ik verder gelopen dus niet hardgelopen. Bij 37 km ben ik weer gaan hardlopen en dat ging verrassend genoeg heel goed! Zelfs zo goed dat ik sneller liep dan ik tot dan toe in de wedstrijd had gelopen…. dit resulteerde uiteindelijk dat ik mijn wedstrijd nog goed kon afsluiten en ja wat voor tijd zou het nou gaan worden. Mijn horloge wist ik niet of ik die kon vertrouwen. Dus dat was nog een verrassing maar het was een slijtageslag die uiteindelijk geresulteerd heeft in een finish tijdens mijn eerste New York Marathon!!!

Dat was het enige wat telde, het finishen en dat is mij met wat moed en tikje eigenwijsheid gelukt! Daarna maar gelijk alle spullen opgehaald, en alles wat je kreeg van de organisatie om zo naar de bus te lopen waar ook de andere lopers en toeschouwers aan het wachten waren om te vertrekken. Poeh poeh, he he, wat een dag!

Eenmaal op mijn hotelkamer aangekomen viel ik kort daarna gelijk in slaap. Ik moest wel even uitkijken dat ik niet te lang zou slapen want er stond nog een diner op het programma en daarna nog een feestje (lol), en ik kan jullie zeggen het was onwijs gezellig met prijsuitreikingen, een feestje enzovoorts!

De volgende dag ben ik weer redelijk vroeg opgestaan met een hele vermoeiende lichaam. Er stond een drukke dag voor de boeg dus uitrusten zat er helaas niet in. Eerst maar weer lekker ontbijten om daar ook de New York Times te ontvangen. Helaas kwam ik er daar achter dat ik de krant op 2 minuten niet had gehaald…. owja dan willen jullie vast weten wat mijn tijd was…. nou dat is geworden 5.00.52 🙂 Ach, finishen was wat voor mij gelde met mijn jaar wat ik achter de rug heb en hoe deze reis en marathon is gegaan ben ik hier content mee. Na het ontbijt ben ik naar het Paviljoen gegaan om mijn medaille te laten graveren. En alsof ik niet al moe genoeg was, stond er een rij waar je ‘u’ tegen zei. IK vroeg nog aan de vrijwilliger hoe lang het ongeveer kon gaan duren en die vertelde mij dat het ongeveer 1 tot 1,5 uur kon gaan duren, sorry?!?!?! Maar goed, ik wilde het echt gedaan hebben dus ik ging maar in de rij staan…… uiteindelijk na een uur en een kwartier was ik dan binnen. Wat jullie nog niet weten is dat mijn medaille beschadigd toen ik hem kreeg maar daar kwam ik pas op het hotel achter dus ik ging gelijk op zoek naar iemand die mijn medaille kon omwisselen voor een nieuwe medaille en dat duurde even want niemand kon mij zo 1, 2, 3 helpen. Uiteindelijk iemand die dat gelijk kon regelen en zo had ik mijn nieuwe medaille. Weer even terug naar de kassiere en vervolgens laten graveren. Toen werd mijn naam geroepen en werd mij gevraagd of ik nog even wilde checken of het goed was. Naam goed, check. Tijd NIET goed, geen check! Dus hij moest hergegraveerd worden en zo paste deze fouten/ongemakkelijkheden/problemen helemaal in mijn NY marathon avontuur. Uiteindelijk hergegraveerd met de juiste tijd en toen kreeg ik een glas van de marathon gratis bij de uitgang en wat denk je dat is het enige wat ik naast mijn speciale hardloopschoenen eerder heb gekocht (was best duur).. wat zit het toch mee 😂 daarna gelijk door naar Macy’s om mijn eerder gekochte vestje waar nog de veiligheidsknopje op zat te laten verwijderen… had ik bij het inpakken het labeltje al verwijderd moesten ze mijn credit card checken enzo of ik daadwerkelijk de aankoop had gedaan en dat terwijl ik de bon bij me had… eind goed al goed en kon ik daarna nog een cadeau kopen voor mijn moeder.. kom ik bij de Starbucks waar ik echt naar uitkeek erachter dat mijn telefoon zoek was dus ik terug naar de afdeling waar ik iets had gekocht en daar lag die gelukkig. Daarna maar richting mijn hotel gegaan om daar mijn koffers te pakken en niet te laat aan te komen bij de bus. Dat ging gelukkig goed en toen was het nog heel spannend met alle extra zakken, kilo’s die ik had.

Op het vliegveld aangekomen, heb ik alles snel geordend en weggegooid wat weggegooid kon worden en kon ik gelukkig tot de gate komen. Daar viel niks te beleven dus was het 1,5 uur maar niks doen. En gelukkig kwam ik het vliegtuig in zonder een opmerking over mijn extra tas die ik nog had. En kon ik gelukkig richting Londen.

Op Londen aangekomen ging ik richting de paspoortcheck. (Hopelijk zou het dit keer wel goed gaan!). Toen ik daar was realiseerde ik mij dat ik mijn paspoort niet bij me had en haalde ik mijn hele rugzak overhoop om op zoek te gaan. Maar tevergeefs. Toen heb ik bij British Airways desk gevraagd of ze konden achterhalen of die nog in het vliegtuig lag. Dat ging niet zonder slag of stoot maar uiteindelijk na 20 minuten kwamen we erachter dat die daar nog lag maar kon het nog een half uur duren voordat die bij mij kon zijn. Gelukkig kwam de medewerker er snel mee want ik had nog maar 20 minuten voordat de gate ging sluiten en moest nog door de paspoortcheck en bagagecheck. Gelukkig ging de paspoortcheck dit keer snel en bagagecheck minder snel. Een brutale gemene beveiliger liet eerst iemand die voor mij was rustig haar spullen inpakken en daarna nam die uitgebreid zijn tijd om mijn tas door te nemen. Om vervolgens nadat die klaar is mij te vragen mijn bagage ergens anders in te pakken, vermoeiend! Daarna als een gek richting mijn gate die gelukkig niet zo ver was en daar eenmaal aangekomen waren ze nog aan het boarden, godzijdank, I made it! De rest van de reis is niet echt noemenswaardig behalve dat ik heel blij ben want ik ben dit keer niet een keer bij de douane aangehouden dus dat is helemaal top!!

Dit was dan even heel vluchtig geschreven mijn hardloopavontuur naar New York waar ik met gemengde gevoelens aan terug denk en kijk! Ik wil nogmaals iedereen die mij zo gesteund heeft en betrokken is geweest uit de grond van mijn hart bedanken want dankzij jullie heb ik dit ook kunnen doen!

Liefs,

RunningMoesy