10 april 2016

Rotterdam: Na 4 maanden heel hard trainen was het dan eindelijk zover om het doel waar ik voor trainde te realiseren. Dat is het (uit)lopen van de marathon van Rotterdam. Na 3 jaar hardlopen eindelijk mijn eerste marathon in eigen land en ook in mijn Rotterdam. Ik ben er weliswaar niet geboren en/of getogen maar ik heb daar vanaf mijn 16e tot en met mijn 27e gestudeerd. En ik kom er heel vaak omdat het een hele leuke stad is, veel vrienden en kennissen daar wonen en het dichtbij is voor veel winkels, restaurantjes etc. Dus het was echt heel gaaf dat ik mijn eerste marathon in Nederland daar zou gaan lopen.

Planning was om lekker vroeg op te staand (7.00 uur) en dat was gelukt. Daarna lekker opfrissen, ontbijten en op tijd de deur uit (8.15 uur) en ook dat ging volgens planning. Daarna richting het station van Rotterdam en vanaf daar een stukje lopen naar Hofplein waar ik mij rustig bij het Holiday Inn hotel kon voorbereiden. Lekker in de zon heb ik rustig kunnen wachten en de laatste handelingen kunnen doen alvorens ik naar mijn startvak (3) zou gaan wat op nog geen 100 meter was. Nog even naar de toilet en daarna ging ik rond 9.40 richting het startvak. Ook dat ging ondanks de drukte goed! Eenmaal in het startvak stond toevallig het pacersteam bij mij in de buurt dus dat scheelde ook gezoek. Ik had mij namelijk opgegeven voor het pacersteam van 4.00.00 want dat was mijn doel voor deze marathon. De vorige 2 marathon in Parijs en Berlijn luktte het mij niet om onder de 4 uur te lopen dus hoopte ik daar in Rotterdam verandering in te brengen.

Eenmaal in het startvak was het wachten tot 10.20 uur en toen klonk eindelijk het startschot of kan ik beter zeggen de hele harde knal! Wel duidelijk dat je mag beginnen! Sporthorloge aangezet en daar ging ik dan. Mijn hardloopavontuur begon dan eindelijk echt! Eerst richting de Erasmusbrug, wat een boel mensen langs de kant zeg. Jammer genoeg was het wel heel druk in het begin en de wegen waren ook niet heel breed voor het aantal hardlopers. Desondanks probeerde ik daar niet te veel mee bezig te zijn maar dat was heel moeilijk. Het eerste klimmetje is een feit, de Erasmusbrug. Gelukkig nog genoeg energie dus dat gaat makkelijk. Daarna gingen we door naar de Kuip, om vanuit daar richting IJsselmonde te gaan. Vanaf IJsselmonde gingen we richting Lombardijen. Dat ging allemaal goed en het weer was ook heerlijk. Bij de drankposten was het wel dringen geblazen en ik merkte echt heel erg dat het ‘ikke, ikke, ikke’ was en de vrijwilligers bij de drankposten konden het ook moeilijk bijbenen met het uitdelen van drinken. Om maar over de rotzooi op de grond maar niet te beginnen. Ok, verder met de race. Vanaf Lombardijen gingen we richting Slinge met daar niet zoveel publiek langs het natuurgebied over een best smalle fietspad. Gelukkig hadden we geen last van de wind. Bij Slinge aangekomen hadden we 15 km erop zitten en het ging vooralsnog voorspoedig. Ik zat nog steeds bij het pacersteam. Toen gingen we richting Zuidplein om vervolgens middels het passeren van het 21.1 km punt richting Maashaven te gaan. Toen kwamen we weer op bekend terrein want voorbij Maashaven kwamen we weer bij de Laan van Zuid aan. Daar zaten we op het 25 km punt en gingen we weer terug richting de Erasmusbrug. Over de Erasmusbrug, langs Leuvehaven, Beurs en Blaak gingen we richting het Kralingse Bos. Eerst nog voorbij het 30 km punt en toen moest ik het pacersteam definitief van mij weg laten lopen. De man met de hamer kwam opzetten. Tot 32 km ging het nog wel maar moest ik al heel even stoppen en daarna werd het alleen maar erger. Toen begon alle ellende waar je helemaal niet op hoopt. Ik kreeg last in mijn linkerscheenbeen en mijn rechterbovenbeen blokkeerde. Dit zorge ervoor dat ik hooguit een kilometer kon lopen en daarna weer een stuk moest lopen. Op ongeveer 34/35 km kon ik godzijdank toevallig naar de EHBO post die in de buurt was en dat deed ik met pijn in mijn hart. Daar vroeg ik gelijk om hulp en die kreeg ik best snel. Een hele vriendelijke fysio nam mijn benen onder handen en deed dat echt onwijs goed. Daar verging ik van de pijn en tranen vloeide weg. Ik had zo te doen met mezelf. Maanden hard trainen en dan krijg je dit. Na ongeveer 5/10 minuten behandeling weer verder gegaan. Tot 37 km ging dat best goed, maar daarna droogde ik uit terwijl ik bij elke drankenpost wat had gedronken en zelfs gegeten. Toen maar bij een vrouw gevraagd of ik wat van haar water mocht in een bekertje waar ik wat water mee had gekregen van een kindje. Ze zei gelijk ‘Tuurlijk jongen, dat krijg je zeker weten’ en iedereen eromheen had met mij te doen. Nog nooit aan iemand gevraagd of die water had, maar ik had het echt nodig! Drankenpost zou pas op 40 km zijn dus ik was zo blij dat ik wat water had gekregen. Toen weer verder gaan lopen want ik kon niet meer hardlopen. bij 38,5 km ongeveer ben ik erbij gaan zitten en toen kwam er weer iemand naar mij toe en die gaf mij een peptalk en kwam naast mij hurkend staan. Ze zei het volgende: ‘Kom op jongen, je kan het! Niet gaan zitten hoor, het is beter op te staan want anders kan je dadelijk helemaal niet meer lopen. Hier heb je mijn flesje water, drink maar wat. En neem het flesje ook met je mee. Je kan het!’ Deze vrouw ben ik zo dankbaar! Heel ontroerend hoe mensen met je meeleven. En ik ging weer verder met lopen. En ook het lopen deed steeds meer pijn. In de tussentijd kreeg ik weer de pijn in mijn linkerscheenbeen en in mijn rechterbovenbeen weer terug. Onderweg kreeg ik zoveel support en hoe dichterbij de finish ik kwam hoe meer support ik kreeg. Ik heb echt zo vaak mijn naam mogen horen en dat deed wel wat met mij. Ik zat er echt heel erg doorheen fysiek en mentaal maar ik wilde hoe dan ook de finish halen. De massamensen langs de kant die hielpen mij daar zeker bij. Ze gingen zelfs mijn naam zingend noemen.

Ok, nog 2 kilomter te gaan. Daar sprak ik iemand van de hulpverlening aan en vroeg of ik hulp kon krijgen. Ze vroeg aan mij waar ik aan geholpen wilde worden en ik gaf aan met mijn kramp in mijn benen en ze gaf heel kill aan dat ik daar zelf mee om moest gaan. Dat was nog een pijnlijk moment om dat te moeten horen dus ging ik verder met lopen. Richting Blaak stonden er zoveel mensen en eenmaal bij Blaak aangekomen, had ik nog maar 1.2 kilometer te gaan. Lopen gaat bijna niet meer maar ik wist dat ik er bijna was. De aanmoedigingen werden steeds luider en meer. Iedereen zag hoe zwaar en moeilijk ik het had. Bijna niemand zag ik zoveel lopen als dat ik deed. Meestal ga je weer wat makkelijker lopen als je richting de finish gaat maar ook dat gold niet voor mij. En dan de hoek om bij Beurs richting de Coolsingel en ook daar ging ik gewoon verder met lopen en iedereen maar aanmoedigen. Ik kon echt niet meer maar wat een doorzettingsvermogen van mezelf want ja hoor ik kom over de finish! Gelijk op zoek naar een zitplek of kan ik beter zeggen ligplek. Ik kon echt niet meer. De EHBO kwam erbij, ik kreeg een deken en er zou een rolstoel komen. Uiteindelijk werd ik met een brancard meegenomen naar de EHBO post en daar werd ik gecontroleerd en kreeg ik weer een fysiobehandeling. Daarna heel snel mijn aanhang gebeld en met het kleine beetje energie wat ik nog had richting de boog gelopen waar ik eruit kon. Nog even mijn medaille laten graveren bij de tent op de Schouwburg en mijn tijd die willen jullie misschien ook wel weten 4.34.17 Vandaag was het uitlopen de enige doel die ik had met de omstandigheden waar ik mee te kampen had. Na het graveren ben ik met de benenwagen van de NS richting mijn aanhang gereden en gelukkig werd ik met de auto naar huis gebracht. En heb ik heel de avond proberen bij te komen van deze emotionele, zware, vermoeiende marathondag!

Het was vandaag echt ‘Bloed, zweet, pijn en tranen’!

Via deze weg wil ik iedereen die zo betrokken is geweest bij mijn hardloopavontuur en mij daarin gesteund en aangemoedigd heeft (of er in ieder geval was) onwijs bedanken! Ik heb ongeveer 4 maanden er naar toe getraind alleen maar eigenlijk door jullie toch niet alleen.

1 ding is zeker, het publiek in Rotterdam was GEWELDIG!! Als zij er niet waren weet ik niet of ik de finish had gehaald. Het deed mij echt zo goed en alleen daarom ga ik de marathon van Rotterdam weer een keer lopen!! 
Op naar mijn volgende hardloopdoelen en daar heb ik ondanks gisteren zeker heel veel zin in want hardlopen blijft verslavend. De ene keer gaat het nou eenmaal beter dan een andere keer.